20-2-2011. wordt vervolgd 6-3-2011, 17-03-2011
Locatie: De Nieuwe Liefde, Da Costakade 102 in Amsterdam
“Wij streven naar een huis voor bezield verband waar het woord beschaving opnieuw inhoud krijgt boven de chaos uit.” Huub Oosterhuis, initiatiefnemer van De Nieuwe Liefde.
De eerste bijeenkomst in het “bezielingshuis” De Nieuwe Liefde (van oorsprong een wijnpakhuis) was druk bezocht. Er werd gesproken over de Islam, maar nu anders..
“Ik wil geen niet-moslim zijn, aldus opende Bart Brandsma, filosoof en schrijver van het boek “de hel dat is de ander. Het verschil in denken tussen moslims en niet-moslims, deze middag..
Er is in Europa een tweedeling ontstaan tussen moslims en niet-moslims, en ik weiger ingedeeld te worden in die tweedeling ” Bart Brandsma legt uit aan de hand van een schema dat de relatie tussen moslims en niet-moslims in Europa en dus ook Nederland is geëscaleerd.
De vrede op aarde is volgens Brandsma uitsluitend de danken aan hoe goed wij met conflicten omgaan. Het leven is in feite een aaneenschakeling van conflicten. En een conflict ontstaat niet door tegenstelling, nee integendeel: een conflict ontstaat door gemeenschappelijke behoeften. We willen juist allemaal hetzelfde, en daarover ontstaan ruzies en conflicten.
“in een conflict, “legt Brandsma uit, “heb je altijd pushers, partijen die belang hebben bij polarisatie. Want bij polarisatie ontstaat tweedeling, die de krachten van eensgezindheid doorbreken. ‘verdeel en heers’, zogezegd. “ Je hoeft maar even terug te gaan in de tijd. Naar het moment in het Amerikaanse Manhattan, het beruchte moment dat de twee torens in New York zijn ingestort en de reactie van George Bush: “You’re either with us or with the terrorists”; ‘je bent of voor ons of met de terroristen’. Op dat moment doe je een heel duidelijke oproep voor een tweedeling. En daar heeft de hele wereld gehoor aan gegeven. Op het moment dat er bijvoorbeeld in Londen een aanslag wordt gepleegd zit je als tv-kijker in Nederland met het gevoel van: voor wie ben ik? Bij dat soort momenten is het niet moeilijk voor wie je moet kiezen. In de media gebeurt hetzelfde. Er wordt veel over de Islam en Moslims gesproken. Moslims worden heel regelmatig in de media ingedeeld bij dat andere kamp, bij het terroristische kamp en dan krijg je iets wat heel herkenbaar is in de geschiedenis: een tweedeling in de maatschappij tussen “goed en kwaad”.
Aan de ene kant zit dat in de menselijke biologie, een mens is getraind in het herkennen van vijanden en vrienden. Op het moment dat je je vijand herkent dan denk je aan vluchten of aan vechten. Op het moment dat je je vriend herkent denk je ‘hier voel ik me veilig’. In een beschaving hebben we behalve de categorie vriend en vijand nog een derde categorie gemaakt, dat is de categorie neutrale mensen, mensen met wie ik niet zoveel te doen heb, maar waar ik me wel veilig bij voel.
Dat is in feite vrede, maar op het moment dat het spannend wordt of op het moment dat de angst er in komt -dat is gebeurd met die aanslagen-, op dat moment gaan de oude patronen ‘vriend’, ‘vijand’, ‘tweedeling’, ‘angst’ weer een rol spelen in je denken, dan krijg je een samenleving waarin mensen elkaar, zonder dat ze elkaar kennen, gaan indelen in de kampen ‘vriend’ en of ‘vijand’.”
Brandsma geeft aan dat een conflict in verschillende fasen verloopt. En dat elke fase ook zijn eigen conflict-aanpak behoeft. Eerst krijg je de formatie van een conflict. Laten we zeggen dat die in Nederland plaatsvond in de jaren ’70, waarbij wij zo voorzichtig met buitenlanders omgingen, dat we ze als het ware “doodknuffelden”en hen in ieder geval niet als gelijkwaardige burgers beschouwden. Daarna volgt de intensificatie, integraties mislukken, de verschillen worden groter. Het conflict zwelt aan tot het escaleert…wanneer was dat? 2004? De moord op Theo van Gogh, of al eerder het snel groeiende politieke succes van Pim Fortuyn? In ieder geval zitten we volgens Brandsma aan het einde van de fase van escalatie, waarna we mogelijkerwijs in een fase komen waarin er weer ruimte komt tot bezinning, oplossing van dit conflict, deze tweedeling..wie weet? Er hangt wel iets in de lucht. Misschien is de omslag al daar? En is dit initiatief van De Nieuwe Liefde daar een voorbode van.
Net als de tweede spreker van deze middag, Daisy Khan, geboren in India als Moslim tussen de Sikhs, getogen in New York als Moslim in een Joodse buurt. Daisy Khan, nu als Amerikaanse Moslim de initiatiefneemster van Park51, een islamitisch buurtcentrum op Ground Zero, dat de band tussen inwoners met verschillende achtergronden en religies in New York wil versterken.
Als we Brandsma en Khan mogen geloven zijn we aan het einde van dit dieptepunt van onze beschaving aangekomen en staan we aan het begin van een nieuwe multiculturele samenleving…
in mijn ogen is Julian Assange een idealist. hij strijdt voor de vrijheid van pers. hij distribueert het nieuws/de leaks die zijn platform wikileaks bereiken. That’s all. en dat de wereld dat bedreigend vindt en de traditionele journalisten op de eerste plaats. Dat zegt meer iets over hen, dan over wikileaks. In een wereld waarin leiders en overheden het met elkaar op groezelige accoordjes gooien en ze hun publieke taak niet meer zo serieus nemen; in een wereld waarin je bedrogen wordt door financiele instituten, waarvan je als burger dacht dat je geld er veilig was; in een wereld, waarin vooral wordt aangezet tot angst en haat; in die wereld, van nu, vind ik het van grote moed getuigen dat er iemand is opgestaan als Julian Assange die er werkelijk voor zorgt dat de onderste, smerigste steen nu bovenkomt. En ik hoop ook dat het eerlijke recht zal zegevieren. Hij distribueert het echte nieuws. De waarheid. Die is afschuwelijker dan een mens verzinnen kan. but don’t blame the messenger!
Zaterdag 29 mei, publiceert Het Parool op de voorpagina een vergoeilijkend artikel over het zeer matige optreden van Job Cohen in deze verkiezingscampagne onder de kop: Is dat onze Job? de strekking van het verhaal is dat onze heilige Job, die nette vent en fatsoenlijk bestuurder niet is opgewassen tegen die onzuivere politieke strijd. De arme Job heeft helemaal de kans niet gekregen om te wennen aan de grimmige Haagse wereld. Neen, onze Jobje heeft de goddelijke levenshouding van “alles bij elkaar houden” en daar is geen plaats voor de ondiplomatieke taal, zoals die in de smerige politieke debatten plaatsvindt.
Ontwikkeling van een educatief e-learning programma in opdracht van Theater Bellevue.
Eind juni/juli online bij www.theaterbellevue.nl
Trailer binnenkort ook te zien op facebook/theater bellevue-campus
concept en productie: punta est. regie/camera: Boris de Ruijter
geluid/montage: Fynn Roovers
Steeds meer mensen in Nederland lijken levenslang in verwachting. Niet in blijde verwachting, meer in passieve afwachting op dunnere tijden. Kinderen, mannen, vrouwen (en trouwens ook honden) zijn dik. Meer dan de helft van de Nederlandse mensen is te zwaar en ruim 10 procent kampt met serieus overgewicht. De overheid doet haar best iedereen meer in beweging te krijgen, de voedingsindustrie zet haar verpakkingen vol gezondheidsclaims. Maar het lijkt niet te helpen. De kant kan het zware schip niet keren. Calorierijk convenience eten, gecombineerd met een zittend bestaan, lijkt tot nu toe de strijd te winnen. In de media daarentegen wordt de dikkerd doodgezwegen en het beeld in de glossies wordt nog steeds bepaald door modellen die lijden aan extreem ondergewicht. Het graatmagere schoonheidsideaal is minstens zo ongezond als de omvangrijkere realiteit, maar dat terzijde. Er valt ook veel minder te verdienen aan deze doelgroep, een magere markt zogezegd. Uit onderzoek blijkt dat dikke mensen meer uitgeven.
In Het Parool lees ik dat een nieuw magazine is gelanceerd: VOLGENS. Volgt de naam van een of andere schrijver. Een literair magazine. Voor lezers, zegt hoofdredacteur Mat Heffels, die wegsukkelen bij Hollands Diep, maar iets anders willen dan Sonja Bakker. Ik ben persoonlijk nog nooit weggesukkeld bij Hollands Diep, behalve de keer dat ik heel moe was, maar ik wil zeker iets anders dan Sonja Bakker. Sonja Bakker leest voor zover ik weet vooral Rik Felderhof, hoewel diens ‘personality’ magazine helaas alweer is opgeheven. Al wil ik dus zeker iets anders dan Sonja Bakker, en vind ik die Felderhof een onuitstaanbare uilenbal, toch weet ik niet of dit VOLGENS zo’n goed idee is.
Sterker, ik weet zeker dat dit hele VOLGENS zonder dat ik er een bladzijde in gelezen heb, het meest stompzinnige bladconcept is dat ik de laatste tijd onder ogen heb gekregen, hoeveel ik ook houd van literatuur. Juist omdat ik van literatuur houd, moet ik natuurlijk zeggen.
Het zal wel aan mij liggen dat ik niet wil weten wat Gordon van God vindt, dat hij hoopt dat Ricky Martin aan de hemelpoort staat met een lul van 23 centimeter? Of dat ik niet kan kijken naar een programma over “rijke stinkerds die een paar dagen dakloze mogen spelen en het “zwaar hebben om hun eten bij elkaar te bedelen en een bed voor de nacht te regelen” met een cameraploeg achter zich aan. Net zomin ben ik geïnteresseerd in de familie irritaties van Sylvia die in het bedrijf van haar broer werkt. Nou en?! Kan mij wat. Waar ik me wel over opwindt is de ongemanierdheid van PVDA ex-minister van Financieen Wouter Bos, die het nieuws over zijn aftreden, dat hij al maanden geleden heeft gepland, brengt op de dag dat D’66 oprichter Hans van Mierlo net is overleden, waardoor zijn dood niet de aandacht in de media krijgt die deze man ruimschoots verdient.
